نگاهی ریزبینانه به جهان پیرامون
خانه تماس خوراک سایت Facebook Twitter
آخرین پادکست
  • کتاب صوتی: آری یا خیر؟
  • مدتهاست به این سوال بر می‌خورم.  

    از وجوب خواندن کتاب که بگذریم سال‌های متمادی است با این مساله درگیرم که تا چه زمان قرار است ناخوانده ها اینقدر زیاد بماند؟ وقتی به گودریدز* سر می‌زنم و زمانی که از جلوی کتابفروشی های خیابان انقلاب قدم زنان رد می‌شوم هر لحظه ملامتگر درونی ندا بر می‌آورد که چقدر کتاب ناخوانده. وقتی روی کناپه کنار کتابخانه دراز کشیده‌ام می‌گویم چقدر موضوع جذاب و چقدر دنیای کشف نشده، پس کی قرار است سطری بخوانم؟ همیشه در نظرم ادبیات یکی از شگفت‌ترین مظاهر هنر و تمدن انسانی است و گذشته از صوتی و دیجیتالی و کاغذی چرا زمان مطالعه من اینقدر کاهش پیدا کرده؟
    در گیرودار مشغلات روزمره، خستگی از آلودگی هوا و سبک بد زندگی، و انگیزه‌های ته کشیده و جمله این که «نمی‌توانم به اندازه تلاش کنم» و رها کردن، در روزگار ناملایمتی ابرها و باران چطور می‌توانستم ساعتی را کنار بگذارم و در لذت کتابی غوطه ور شوم؟ 

    (بیشتر…)

حقوق مادی و معنوی این وبلاگ متعلق به نویسنده است.
لطفا بازنشر مطالب همراه با ذکر منبع باشد.
طراحی و توسعه از رویای ماهی آبی
EN
یکشنبه، 13 نوامبر 2011

چیزی به شب یلدا نمانده بود. در این شب های خاص یک چیزی مثل غمی قدیمی ناشناس و دلتنگی برای گذشته ها می آید سراغم. یک بغض ناشناس و مبهم. به انارها خیره بودم و در کشف این رازها که شهرزاد پرسید:«چی شده؟» و همین شد که نشستم و برایش از خانه، چیزها و کسانی گفتم که حالا دیگر نیستند.

سر در خونه گلی

سر در خونه گلی

گرچه خانواده‌ی ما دهاتی نداشت و ندارد که برود اما جایی وجود داشت که تمام کودکیمان در آن خلاصه می شد. جایی که آرامش، شادی و با هم بودن آنقدر زیاد بود که غم‌ها گم می شدند.خانه‌ی مادربزرگ.با بوی فرش دست باف، خاک حیاط بزرگ و باغچه‌ای پر از گل و درخت. از درخت گردو تا آلوی سیاه و سیب و انار. حاشیه‌ی باغچه را ریحان و پونه کاشته بودند و عصرها بعد از آب پاچی (همان آب پاشی) سفره‌ی عصرانه بود و نان و پنیر و سبزی تازه که از لبه‌ی باغچه موقع کنده شدن دستت را خیس می کرد.

***

می دانم که همگی خسته شده ایم. ساعت ها در ترافیک و مترو سر می کنیم. شاید روزها و ماه ها بگذرد تا غذای سالمی بخوریم. شب ها که سرمان را روی بالشت می گذاریم صدای هر هر ماشین می آید.روزها می گذرد تا با خودمان مواجه شویم و یا اطرافیانمان را پیدا کنیم.زندگی یکنواخت شده و از لطافت خانه های مادربزرگی دیگر خبری نیست. سفر های مکرر به بلاد کفر هم جز هیجان کاذب و حسرت چیزی باقی نمی گذارد آن هم به قیمت های بالا. سبک زندگی مان نوعی خودکشی تدریجی شده است و قسمت عمده اش را خودمان مقصر نیستیم.

***

فرصتی شد با شهرزاد تابستان امسال گریزی بزنیم به خانه ای که مهمان می پذیرد در شهسوار. خانه دور از شهر و در دهاتی حاشیه‌ی جنگل است. به اصرار من ماشین نبردیم تا از دغدغه‌ی رانندگی و خرابی جاده و حوادث احتمالی برحذر باشیم.

خونه گلی

خونه گلی

بزرگ مردی به نام فزرین و همکارشان پذیرای ما بودند در سه روز. خونه گلی نام خانه‌ای است با معماری سنتی که همراه سلیقه‌ی زیبای شمالی ها و غذای محلی پخته شده در ظرف های گلی (گمج)، دنیای پر هیاهویتان را به یکباره محو می کند و به جایش یک دنیای پر از سکوت و آرامش می آورد.
بوی عطر سیر و برنج و چای. بدون هیچ صدای آزار دهنده و نمای وسیع و زیبای جنگل و دریا.

ظهر رسیدیم. روز اول را اینقدر خسته بودیم که در خانه روی نمدها ماندیم. برای فردا و پس فردایمان برنامه ریزی کردند و خیالم برای اولین بار در سفر از تصمیم گیری های اینچنینی راحت بود.برنامه ها متفاوت بود و به دلخواه ما، از جنگل نوردی و دیدن آبشار و آثار تاریخی گرفته تا دیدن کارگاه سفال.

تعریف ماوقع لطفی ندارد.
با سایر دوستان که صحبت شد تجربه‌ی مشابهی را در شهرهای دیگر داشتند حتی شهرهای حاشیه‌ی کویر.گفتند وگفتیم از نسلی که برگشته تا خانه های پدری شان را آباد کند برای زنده نگه داشتن سنت ها. و شاید برای نجات ما از خودکشی تدریجی در زندگی شهری با مختصات تهران مثلن.

با اهمیت ندادن سیستم دولتی به محیط زیست و ایرانگردی در سال های اخیر، مردم فرهیخته‌ی ایران زمین گویا راهی برای احیای سنت های نیکو و اجدادی شان یافته اند.

ایوان خونه گلی

ایوان خونه گلی

باور نمی کنید که بعد از آن سه روز به غیر از خاطره‌ی خوب آشنایی با جناب فرزین خان و همکارشان، طبیعت سرزمینم، زخم‌هایم را مرهم گذاشت تا حدی که هر از چند گاهی حتی یاد آن روزها برایم آرامش بخش است.درست مثل خانه‌ی مادربزرگ.

به همه توصیه می کنم برای یکبار هم که شده کوله‌ی‌تان را بردارید و بزنید به طبیعت چهار رنگ ایران. تجربه‌ی زیبا و درمانگری است.یادی از ما هم نکردید نکردید.

لیست خانه های سنتی ایران در سایت خوشه سار بوم گردی آمده است:
http://khoshesar.com/

بخش دیدگاه ها

  1. kawak نوشته است:

    az chizaee ke minvisi lezat mibaram peiman jan…benevis ostad…benevis

  2. بهرام نوشته است:

    پیمان جان، توصیه می کنم در اولین فرصت حتمن حتمن یه سر به موزه مردم شناسی رشت بزن، بسیار جای قشنگیه و با سلیقه ات سازگار.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *